بامروز آمدم یک مطلب کوچکی بنویسم ولی دیدم شمارهی پست رند شده و شاید بهتر است یک نوشتهی مهمتر باشد. از اینهایی که در آن مرور میکنند گذشته را و میگویند از کجا شروع کردیم و چقدر تغییر کردیم. لکن بند

بحس میکنم جشنوارهی فجر دیگر برایم معنا و جذابیت خاصی ندارد. البته در جشنواره فیلم نمیدیدم ولی قرعهکشی ترتیب نمایش سینمای رسانه، فیلمها، نشستهای خبری، نقدها و خبرها را دنبال میکردم. الان برایم ع

بدر کاندیدهای اسکار امسال در بخش کارگردانی هیچ زنی کاندید نشده است. در جوایز بفتا نیز همین اتفاق رخ داده. در همین قضایا بحثهای نژادی و جنسیتی آنقدر بالا گرفت که استیون کینگ نویسندهی معروف آمریکایی و

بدر آزمایشی ۱۲۸ نوشته بودم که -شوربختانه- عدهای هستند که بودنشان سلبی است. هویت آنها در مخالفت با یک طیف دیگر شکل میگیرد. و هر چه میکنند "به کوری چشم" یکی دیگر است. از خود کنش مستقل ندارند. واکنشی

ب

نمیدانم از نظر اخلاقی یا اجتماعی چه نمودی پیدا میکند، اما به شخصه همواره این آمادگی را داشتهام که به کسی که برمیگردد میگوید: "اگر فلان کار را بکنی (یا نکنی) دیگر نه من نه تو!" برگردم و بگویم: "چرا وقتمان را تلف کنیم، اصلا از همین الان نه من نه تو!". والا. مضحکهی گروکشیهای منفعتطلبانهی دیگران که نیستم. و اینکه اصولا وضعیت "نه من نه تو" را برای دو یا چند انسان عاقل، شدنی نمیدانم. بنابراین چنین تهدیدی از نظر من مترادف با وقوع آن است. کمدردسرتر هم تمام میشود.

باین اعداد لعنتی... الان ۶ سال از آخرین باری که او را دیدم میگذرد. و ۵ سال از آخرین باری که با او حرف زدم. و انگار قرار نیست با گذشتن سال و ماه و صبر کردن اتفاقی بیفتد. انگار این رویا که "روزی لیاقت

ببه یکی از دوستان (گویا کمکم باید این واژهی "دوست" را در double quotation بگذارم) گفتم از فلان رفتارت ناراحتم و حس خوبی ندارم. معتقد بود رفتارش شخصیست و کاملا به خودش مربوط است و اصولا بحث پیشپاا

ب- "تو چگونه بدون استفاده از الفاظ رکیک عمق مطلب را منتقل میکنی؟ به نظر من که نمیشود!".یکی از همکلاسیهای دانشگاه جملهای شبیه به جملهی بالا را چند ماه قبل در گفتگویی خطاب به من گفت. البته طبیعتا ا

بهمیشه آن کسی که منتظر است، منم. فرقی نمیکند که فضای مجازی باشد یا واقعی. آنی که زودتر رسیده، یا پیامی فرستاده و منتظر دیگری است تا برسد یا جواب دهد بنده هستم. خیلی با محبتم؟ خیر. خیلی مهربانم؟ خیر.

ب

"زمان آدمها را دگرگون میکند اما تصویری را که از آنها داریم ثابت نگه میدارد. هیچ چیزی دردناکتر از این تضاد میان دگرگونی آدمها و ثبات خاطره نیست..."

مارسل پروست

بنده نیز یکی دو بار راجع به این مفهوم که تصور ما از آدمها با گذر زمان از خود واقعیشان فاصله میگیرد، نوشته بودم. لکن پروست مشخصا بهتر گفته، شیواتر و زیباتر.